آیفون ۱۷ پرو و پرو مکس سال گذشته برای نخستین بار با گزینهٔ ذخیره سازی ۲ ترابایتی عرضه شدند. آیفون ۱۸ پرو و آیفون ۱۸ پرو مکس نیز مانند نسل قبل در چهار پیکربندی ۲۵۶ گیگابایت، ۵۱۲ گیگابایت، ۱ ترابایت و ۲ ترابایت در دسترس هستند؛ اما نوع حافظهٔ ذخیره سازی در برخی مدل ها تغییر کرده است. هومولب در ویدیویی که در BiliBili منتشر شده است، دو دستگاه آیفون ۱۸ پرو مکس، یکی با حافظهٔ ۵۱۲ گیگابایتی و دیگری با حافظهٔ ۱ ترابایتی، را با یکدیگر مقایسه کرده است.
-XvTLyS.webp)
ظاهراً مدل های پرو با حافظهٔ ۲۵۶ و ۵۱۲ گیگابایتی از فلش TLC استفاده می کنند؛ در این نوع حافظه، هر سلول سه بیت داده را نگه می دارد. در مقابل، مدل های ۱ و ۲ ترابایتی به حافظهٔ QLC مجهز هستند که در هر سلول چهار بیت ذخیره می کند. QLC به سرعت پایین شهرت دارد؛ به همین دلیل، اپل در این مدل ها ابتدا از کش سریع SLC با ظرفیت یک بیت در هر سلول، سپس از کش TLC و در نهایت از فضای ذخیره سازی اصلی QLC استفاده کرده است.
این ساختار تا زمانی که کش ها پر نشده اند، عملکرد مناسبی دارد؛ اما پس از آن شرایط تغییر می کند. در آزمایش ها، کش SLC توانست حداکثر سرعت نوشتن پایدار ۳٬۰۰۰ مگابایت برثانیه را حفظ کند. پس از پر شدن این کش، گوشی نوشتن داده ها را به کش TLC منتقل می کند که کندتر است، اما همچنان سرعت قابل قبول ۵۷۸ مگابایت برثانیه را ارائه می دهد. وقتی هر دو سطح کش پر شوند، دستگاه سراغ حافظهٔ QLC می رود؛ بخشی که فقط به سرعت ۷۹٫۴ مگابایت برثانیه می رسد و گاهی سرعت آن تا ۲۵٫۶ مگابایت برثانیه افت می کند.
این نتایج در شرایطی به دست آمده اند که فضای ذخیره سازی خالی بوده و ظرفیت کش SLC به ۲۵۰ گیگابایت می رسیده است. با پر شدن حافظه، ظرفیت کش نیز کاهش پیدا می کند؛ زمانی که ۶۰ درصد فضای ذخیره سازی پر باشد، کش SLC فقط ۵۸ گیگابایت ظرفیت دارد. حافظه های TLC و QLC نیز به همین شکل پرتر می شوند و سرعت آن ها کاهش پیدا می کند.
اندازه گیری های هومولب در شرایطی که ۶۰ درصد حافظه استفاده شده بود، سرعت ۳۹۶ مگابایت برثانیه را برای کش TLC و سرعت بسیار پایین ۱٫۱ مگابایت برثانیه را برای حافظهٔ QLC نشان داد. این ارقام نیز به نوشتن پایدار مربوط می شوند.
در دسترسی تصادفی نیز تفاوت هایی دیده می شود. آیفون ۱۸ پرو مکس ۱ ترابایتی با حافظهٔ QLC در خواندن تصادفی 4K و در عمق صف پایین، ۳۸ درصد کندتر از مدل ۵۱۲ گیگابایتی مجهز به TLC بود. با افزایش تعداد فرایندهایی که هم زمان از حافظه درخواست داده می کنند، اختلاف دو مدل به ۱۲ درصد کاهش پیدا کرد؛ بااین حال، مدل QLC همچنان از نمونهٔ مجهز به TLC کندتر بود.
معمولاً با افزایش ظرفیت حافظهٔ فلش، سرعت نیز بیشتر می شود؛ زیرا بار کاری می تواند میان تراشه های مختلف NAND تقسیم شود. البته این قاعده فقط زمانی برقرار است که حافظه هایی از یک نوع با یکدیگر مقایسه شوند. SLC سریع ترین گزینه است، اما هزینهٔ بالایی دارد. در مقابل، MLC، TLC و QLC بیت های بیشتری را در هر تراشه جای می دهند و در ظرفیت یکسان، هزینهٔ کمتری دارند؛ بهای این کاهش هزینه نیز سرعت پایین تر آن ها است.
بااین حال، آزمایش های انجام شده از نوع آزمایش های مصنوعی هستند و هنوز مشخص نیست استفاده از QLC در گران ترین مدل های آیفون چه تأثیری بر استفادهٔ روزمره خواهد داشت. همچنین آیفون ۱۷ پرو و پرو مکس حتی در نسخه های ۱ و ۲ ترابایتی نیز از حافظهٔ TLC استفاده می کردند؛ البته این موضوع به دوره ای مربوط می شود که حافظه هنوز از طلا گران تر نشده بود.
منبع: GSMArena
