اخبار تکنولوژی

آیفون ۱۸ پرو در بازی‌ها، چقدر از آیفون ۱۵ پرو جلوتر است؟

تیم تحریریه یونیتک ۱۷ دقیقه مطالعه ۰
Gaming performance evolution: iPhone 15 Pro to iPhone 18 Pro

مقایسه اجرای بازی‌هایی مثل رزیدنت ایول و کنترل روی آیفون ۱۵ پرو و ۱۸ پرو نشان می‌دهد حافظه و سخت‌افزار تازه چقدر بر عملکرد بازی‌ها اثر می‌گذارند.

آیفون همیشه مجموعه ای متنوع از بازی ها، ازجمله چند بازی AAA متعلق به نسل های قدیمی تر کنسول ها، داشته است؛ اما با عرضه آیفون ۱۵ پرو بود که اپل برای نخستین بار راه را برای انتشار بازی های نسل فعلی روی گوشی های هوشمند باز کرد. جهش گرافیکی تراشه اپل A17 Pro به اندازه ای بود که مجموعه های تازه رزیدنت ایول و اساسینز کرید برای اولین بار روی دستگاهی جیبی در دسترس قرار گرفتند. آیفون ۱۵ پرو هنوز هم حداقل دستگاه موردنیاز برای اجرای بعضی از این بازی ها است.

آن زمان چندین بازی از این مجموعه را در بررسی های جداگانه روی آیفون ۱۵ پرو آزمایش کردیم. اجرای بعضی از این بازی ها روی گوشی هوشمند، به خودی خود، واقعاً تحسین برانگیز بود؛ اما مشخص بود که آن ها توان سخت افزاری دستگاه کوچک را تا مرز نهایی به کار می گیرند و آیفون ۱۵ پرو همیشه از پس اجرای روانشان برنمی آید.

حالا سه سال گذشته و آیفون ۱۸ پرو از راه رسیده است. پیش تر هر دو اندازه این گوشی را به طور کامل بررسی کرده ایم و می توانیم دقیق بگوییم سخت افزار جدید چقدر قدرت بیشتری دارد. بااین حال، مقایسه امتیازهای بنچمارک با اجرای واقعی بازی ها تفاوت دارد؛ کتابخانه بازی های آیفون هم پیوسته بزرگ تر شده است و می توان عملکرد مدل تازه را به سادگی در بازی های واقعی سنجید.

برای همین سراغ چند بازی رفتیم که قبلاً بررسی کرده بودیم تا ببینیم طی سه سال چه تغییراتی رخ داده و آیفون ۱۸ پرو چطور از پس اجرای آن ها برمی آید. این آزمایش فرصتی بود تا عملکرد آیفون ۱۵ پرو را هم پس از گذشت سه سال دوباره بسنجیم.

رزیدنت ایول ویلیج

اولین بازی ای که آن زمان بررسی کردیم، رزیدنت ایول ویلیج بود. این بازی آغاز مجموعه ای از انتشارهای رزیدنت ایول روی این پلتفرم شد و کپکام طی دو سال بعد رزیدنت ایول ۲، ۳، ۴ و ۷ را هم عرضه کرد.

ویلیج در میان این بازی ها جایگاه ویژه ای دارد؛ تنها نسخه ای است که مجموعه کاملی از تنظیمات گرافیکی ارائه می کند، قابلیتی که در ادامه می بینیم به شکل غافلگیرکننده ای کمیاب است. آن زمان از پیچیدگی منوهای گرافیکی برای یک بازی موبایلی انتقاد کردم و پیشنهاد دادم بازی با تنظیمات بهینه عرضه شود. حالا که به گذشته نگاه می کنم، آن حرف چندان هوشمندانه نبود؛ همین گزینه ها اجازه می دهند بازی از توان آیفون ۱۸ پرو به خوبی استفاده کند، کاری که بیشتر بازی های دیگر این فهرست از انجامش ناتوان اند.

برای آزمایش، هر دو گوشی را روی حالت Prioritize Graphics گذاشتم؛ این گزینه چندین تنظیم را به صورت خودکار پیکربندی می کند. در بخش ابتدایی روستا، آیفون ۱۵ پرو حتی در حفظ نرخ ۳۰ فریم برثانیه هم مشکل داشت و معمولاً با مکث های پی درپی به حدود ۲۲ تا ۲۴ فریم برثانیه می رسید. در مقابل، آیفون ۱۸ پرو به راحتی بیش از دو برابر این نرخ را ثبت می کرد و معمولاً به حدود ۵۰ فریم برثانیه می رسید. با انتخاب حالت Balanced، آیفون ۱۵ پرو می تواند با قفل دستی نرخ فریم، ۳۰ فریم برثانیه ثابت ارائه کند؛ اما آیفون ۱۸ پرو به سقف ۶۰ فریم برثانیه بازی می رسد.

تفاوت دو گوشی کاملاً محسوس است. ویلیج روی آیفون ۱۵ پرو هیچ وقت تجربه خوبی نداشت؛ راهکار کپکام برای نخستین نسخه موبایلی بازی این بود که نسخه مک را تقریباً بدون تغییر به آیفون بیاورد. محدودیت حافظه ۸ گیگابایتی آیفون ۱۵ پرو هم، به خصوص برای این بازی، مشکل ساز بود؛ مسئله ای که در چند بازی دیگر هم دیده می شد. سه سال بعد، همین بازی روی آیفون ۱۸ پرو با سرعتی بسیار بیشتر اجرا می شود و حتی با بالاترین تنظیمات، نرخ فریم آن کاملاً قابل بازی است؛ نتیجه ترکیب پردازنده مرکزی و پردازنده گرافیکی سریع تر با حافظه ۱۲ گیگابایتی بیشتر است.

رزیدنت ایول ۴

رزیدنت ایول ۴ در آن زمان جدیدترین بازی این مجموعه بود و نسخه پیشرفته تری از موتور RE Engine کپکام داشت. این بار کپکام از تجربه نسخه قبلی درس گرفته بود؛ به جای انتقال نسخه مک به iOS و اکتفا به همان، زمان بیشتری برای بهینه سازی بازی روی این پلتفرم گذاشت و مشخصاً آیفون ۱۵ پرو را هدف گرفت؛ چراکه در آن زمان تنها دستگاه سازگار بود.

نتیجه این رویکرد آن است که بازی تقریباً هیچ تنظیم گرافیکی قابل توجهی ندارد: خبری از تغییر وضوح تصویر، تنظیم نرخ فریم یا گزینه های کیفیت بصری نیست.

از جنبه مثبت، بازی روی آیفون ۱۵ پرو عملکرد خوبی دارد؛ حتی بهتر از انتظار. بخش هایی که به یاد دارم هنگام عرضه مشکل ساز بودند، حالا با نرخ ثابت ۳۰ فریم برثانیه اجرا می شوند. به نظر می رسد بازی در مقطعی بهینه سازی بیشتری دریافت کرده تا روان تر اجرا شود.

اما همین موضوع جایی برای پیشرفت آیفون ۱۸ پرو باقی نمی گذارد. چون تنظیمات گرافیکی وجود ندارد، وضوح تصویر، جلوه های بصری و نرخ فریم در مدل تازه با گوشی سه ساله یکسان است. این مسئله مایه تأسف است؛ بازی روی آیفون به دلیل وضوح داخلی ۳۰۰ پیکسلی پیش از بزرگ نمایی، تصویر نسبتاً محوی دارد و جزئیاتی مثل موهای لئون هنگام حرکت دندانه دار و نازیبا به نظر می رسند. مزیت های آیفون ۱۸ پرو به این محدود می شود که هنگام ورود به مناطق تازه، برخلاف آیفون ۱۵ پرو مکث نمی کند و زمان بارگذاری آن هم به وضوح کمتر است؛ جز این موارد، با ارتقا به مدل جدید تغییر زیادی در بازی نمی بینید.

رزیدنت ایول ۷

رزیدنت ایول ۷ قدیمی ترین بازی از میان نسخه های تازه این مجموعه است و در نتیجه، معمولاً اجرای آن روی پلتفرم موبایل آسان تر است. وقتی چند سال پیش برای نخستین بار بررسی اش کردم، روی آیفون ۱۵ پرو عملکرد قابل قبولی داشت. بااین حال، با وجود تنظیمات محدود بازی، آیفون ۱۸ پرو می تواند عملکرد بهتری از آن بگیرد.

بازی سه حالت دارد: Prioritize Performance، Balanced و Prioritize Graphics. متأسفانه دو حالت آخر به نرخ ۳۰ فریم برثانیه محدودند و حالت اول هم از ۶۰ فریم برثانیه فراتر نمی رود. کیفیت گرافیکی این سه حالت متفاوت است و حالت عملکرد، بزرگ نمایی زمانی MetalFX را هم با روش بزرگ نمایی فضایی ضعیف تر جایگزین می کند. تنها گزینه گرافیکی قابل تنظیم، وضوح خروجی است که وضوح رندر داخلی را تعیین می کند.

تنظیم وضوح تصویر برای مقایسه دو گوشی بسیار به کار می آید. وقتی وضوح خروجی روی وضوح اصلی نمایشگر تنظیم شده باشد، آیفون ۱۵ پرو در حالت عملکرد برای حفظ نرخ ۶۰ فریم برثانیه به مشکل می خورد و نرخ آن به محدوده ۴۰ فریم برثانیه می رسد. در مقابل، آیفون ۱۸ پرو به راحتی به سقف ۶۰ فریم برثانیه می رسد. به دلیل همین محدودیت نرخ فریم، نمی توان میزان مقیاس پذیری عملکرد را در اینجا دید؛ اما بعید نیست دستگاه در صورت برداشته شدن این محدودیت به نرخ ۷۰ یا ۸۰ فریم برثانیه برسد.

رزیدنت ایول ۳

آخرین بازی رزیدنت ایولی که بررسی می کنیم، نسخه بازسازی شده رزیدنت ایول ۳ است. از نظر فنی، این بازی شباهت زیادی به نسخه بازسازی شده رزیدنت ایول ۲ دارد و به همین دلیل سراغ آن یکی نرفتیم. مثل بیشتر بازی های این مجموعه، گزینه قابل توجهی برای تنظیم ندارد و تنها می توان وضوح خروجی را تغییر داد.

در بالاترین گزینه وضوح اصلی، آیفون ۱۵ پرو نمی تواند سقف ثابت ۳۰ فریم برثانیه را در صحنه آزمایش حفظ کند؛ نرخ بازی به حدود ۲۴ فریم برثانیه می رسد و مرتب از این مقدار هم پایین تر می آید. آیفون ۱۸ پرو، در مقابل، در تمام مدت به سقف ۳۰ فریم برثانیه می چسبد. بااین حال، به دلیل همین محدودیت نرخ فریم، باز هم نمی توان ظرفیت واقعی سخت افزار آیفون ۱۸ پرو را در این بازی سنجید.

دث استرندینگ

پس از چندین بازی رزیدنت ایول، نوبت به دث استرندینگ از استودیوی کوجیما پروداکشنز می رسد؛ مشخصاً نسخه Director’s Cut.

این بازی از نظر امکان شخصی سازی بدترین نمونه این فهرست است، چون حتی منوی گرافیکی هم ندارد. تنها گزینه تصویری قابل تغییر، روشنایی است. وضوح خروجی بازی هم ۷۲۰p است؛ بنابراین وضوح رندر داخلی به رقم ناچیز ۳۶۰p می رسد. تنظیمات گرافیکی داخلی بازی نیز نزدیک به پایین ترین سطح موجود در نسخه رایانه های شخصی یا مک قرار دارند.

با این شرایط شاید انتظار داشته باشید بازی روی آیفون ۱۵ پرو همیشه با سقف ۳۰ فریم برثانیه اجرا شود؛ پاسخ هم بله است و هم نه. بازی بیشتر مواقع، به خصوص هنگام راه رفتن، بالارفتن یا دویدن، با نرخ ۳۰ فریم برثانیه اجرا می شود؛ این ها بخش عمده بازی را تشکیل می دهند. اما با حرکت سریع در جهان باز با وسیله نقلیه یا زیپ لاین، یا هنگام درگیری با گروه بزرگی از دشمنان، نرخ فریم به شدت افت می کند. به نظر می رسد پردازنده مرکزی، حافظه یا هر دوی آن ها عامل این مشکل باشند.

آیفون ۱۸ پرو چنین مشکلی ندارد و می تواند در هر شرایطی، مستقل از اتفاقات روی صفحه، نرخ ۳۰ فریم برثانیه را حفظ کند. اینجا هم نبود منوی تنظیمات به چشم می آید؛ آیفون ۱۸ پرو هنگام اجرای بازی به سختی تحت فشار قرار می گیرد و می شد از توان پردازشی آن، به جای اجرای بازی با تنظیمات بصری پایین و نرخ ۳۰ فریم برثانیه، استفاده بهتری کرد.

اساسینز کرید میراژ

میراژ دومین بازی پایانی از مجموعه اصلی اساسینز کرید است و تنها نسخه این مجموعه به شمار می رود که برای iOS عرضه شده است. بازی سه حالت کیفیت دارد و نرخ فریم آن روی ۳۰ فریم برثانیه ثابت است؛ گزینه دیگری برای تنظیم در دسترس نیست.

عملکرد میراژ روی آیفون ۱۵ پرو چندان باثبات نبود. نرخ فریم اغلب نوسان داشت و همین موضوع لذت حرکت روان پارکور را کم می کرد. مشکل آزاردهنده دیگری هم وجود داشت: هنگام بارگذاری داده ها در پس زمینه، شخصیت بازی برای مدتی در حالت حرکت متوقف می شد. با تعجب دیدم که این مشکل هنوز روی آیفون ۱۵ پرو وجود دارد.

هیچ کدام از این مشکلات در آیفون ۱۸ پرو دیده نمی شود. این گوشی حتی در بالاترین حالت کیفیت هم سقف ۳۰ فریم برثانیه را حفظ می کند و شخصیت بازی نیز هنگام بارگذاری داده ها متوقف نمی شود. عملکرد در مجموع بی نقص بود و از آنجا که میراژ روی آیفون بازی خوش ظاهر و باکیفیتی است، تجربه کلی آن با آیفون ۱۸ پرو خوب از آب درآمد.

هیتمن: ورلد آو اساسینیشن

هیتمن WOA مجموعه ای از سه بازی اخیر هیتمن است. منوهای بازی کمی پیچیده اند و قیمت نسخه کامل آن هم بسیار زیاد است؛ بااین حال، امکان خرید جداگانه مأموریت ها وجود دارد.

از آنجا که این مجموعه سه بازی متعلق به چند سال مختلف را دربر می گیرد، کیفیت گرافیکی مأموریت ها یکسان نیست. برای این آزمایش، مأموریت دبی از جدیدترین بازی، یعنی هیتمن ۳، را انتخاب کردم تا هر دو گوشی را تا مرز توانشان به کار بگیرم. بازی یک مأموریت آموزشی رایگان هم دارد که می توانید برای ارزیابی گیم پلی تجربه کنید؛ اما اجرای آن بسیار آسان تر است و تصویر کاملی از عملکرد بازی به دست نمی دهد.

نقشه دبی برای ایجاد بازتاب های آینه مانند روی کف و دیوارهای شیشه ای، به شدت از قابلیت رندر بافت به عنوان بافت و بازتاب های فضای صفحه استفاده می کند. روش رندر بافت به عنوان بافت، اتاق را دو بار رندر و سپس آن را به شکل بافت روی تصویر قرار می دهد؛ به همین دلیل می تواند اشیای بیرون از محدوده تصویر را هم نمایش دهد، قابلیتی شبیه به رهگیری پرتو. آیفون ۱۵ پرو در بالاترین تنظیمات به نرخ کمتر از ۲۰ فریم برثانیه می رسد و مکث های شدیدی دارد؛ در نتیجه، بازی کردن با این تنظیمات ممکن نیست و باید همه چیز را به حداقل رساند. آیفون ۱۸ پرو گاهی مکث های جزئی، احتمالاً به دلیل کامپایل سایه زن ها یا جابه جایی در محیط، داشت؛ اما در بقیه مواقع سقف ۳۰ فریم برثانیه را حفظ می کرد.

این بازی چند تنظیم دارد؛ ازجمله گزینه های مربوط به بازتاب ها، روش بزرگ نمایی تصویر و وضوح رندر داخلی. گزینه نرخ فریم هم امکان انتخاب ۳۰، ۴۰ یا ۶۰ فریم برثانیه را می دهد، اما به دلیل نامشخصی بازی با هیچ کدام از این گزینه ها از ۳۰ فریم برثانیه بالاتر نرفت. تصمیم های عجیب از این دست، استفاده کامل از توان سخت افزاری آیفون ۱۸ پرو را دشوار می کنند.

کنترل آلتیمیت ادیشن

آخرین بازی این بررسی کنترل است؛ یکی از نسخه های تازه تر عرضه شده برای پلتفرم های اپل که پیش تر آن را بررسی نکرده بودیم. بازی اکشن سوم شخص رمدی بر پایه موتور اختصاصی Northlight ساخته شده است. کنترل هنگام انتشار در سال ۲۰۱۹ روی رایانه های شخصی و کنسول ها، از نظر فناوری دستاوردی برجسته بود و به ویژه به خاطر استفاده گسترده از جلوه های رهگیری پرتو و گرافیک مرزشکنانه اش شناخته شد.

کنترل، همانند نسخه های رایانه های شخصی و مک، منوی کامل تنظیمات گرافیکی را دارد؛ هرچند منوی وضوح تصویر به جای اعداد مشخص پیکسل های افقی و عمودی، از مقادیر عجیب مگاپیکسلی استفاده می کند. همه گزینه های رهگیری پرتو نیز روی دستگاه های پشتیبانی شده در دسترس اند. نرخ فریم به ۳۰ فریم برثانیه محدود است و تنها راه افزایش آن استفاده از تولید فریم است که نرخ را دو برابر و به ۶۰ فریم برثانیه می رساند.

بازی روی آیفون ۱۵ پرو تقریباً با پایین ترین تنظیمات کیفیت اجرا می شود؛ بااین حال، تصویر همچنان کیفیت خوبی دارد. نکته غافلگیرکننده این است که گوشی در بخش زیادی از بازی نرخ ۳۰ فریم برثانیه را حفظ می کند و فقط گاهی افت دارد. این مدل از رهگیری پرتو پشتیبانی نمی کند و در نتیجه گزینه های مربوط به آن در دسترس نیستند. می توانید کیفیت گرافیکی یا وضوح تصویر را بالا ببرید، اما این کار توصیه نمی شود، چون عملکرد تقریباً بلافاصله به زیر ۳۰ فریم برثانیه می رسد. به نظر می رسد سرعت بازی هم وقتی نرخ فریم از این مقدار پایین تر می رود، کاهش پیدا می کند. به همین دلیل تولید فریم هم پیشنهاد نمی شود؛ با افت نرخ فریم، تصویر دچار اختلال می شود و ظاهر عجیبی پیدا می کند.

آیفون ۱۸ پرو می تواند بازی را حتی در بالاترین تنظیمات کیفیت، تقریباً با نرخ ثابت ۳۰ فریم برثانیه اجرا کند. دیدن این عملکرد حیرت انگیز بود؛ حتی کنسول های نسل قبل هم از پس آن برنمی آمدند. افزون براین، تمام گزینه های رهگیری پرتو روی آیفون ۱۸ پرو در دسترس اند. با درنظرگرفتن بار پردازشی رهگیری پرتو برای پردازنده گرافیکی، پردازنده مرکزی و حافظه، اجرای آن روی گوشی هوشمند همچنان شگفت انگیز است.

طبیعی است که آیفون ۱۸ پرو با فعال کردن حداکثری گزینه های رهگیری پرتو دیگر نتواند نرخ ۳۰ فریم برثانیه را حفظ کند. اما اگر تنظیمات استاندارد و رهگیری پرتو را روی حالت متوسط بگذارید، همچنان کیفیت تصویر خوبی می گیرید و می توانید بعضی از گزینه های رهگیری پرتو را با نرخ تقریباً ثابت ۳۰ فریم برثانیه اجرا کنید. این نتیجه واقعاً چشمگیر است و حتی دستگاه هایی مثل Steam Deck یا Xbox Series S هم نمی توانند به آن برسند.

با غیرفعال کردن رهگیری پرتو و قرار دادن هر دو گوشی روی بالاترین حالت تنظیمات مبتنی بر رندر شطرنجی، با وضوح و روش بزرگ نمایی پیش فرض، تفاوت دو آیفون روشن است. آیفون ۱۸ پرو به سقف ۳۰ فریم برثانیه می رسد؛ اما آیفون ۱۵ پرو حتی نمی تواند نرخ ۱۵ فریم برثانیه را حفظ کند و در مجموع عملکردش برای بازی کردن مناسب نیست.

جمع بندی

این مقایسه ها فقط به نتیجه بدیهی سریع تر بودن گوشی جدید ختم نشد. هدف این بود که ببینیم بازی کردن روی آیفون طی سه سال پس از عرضه آیفون ۱۵ پرو چه تغییری کرده و این گوشی، همراه با بازی هایی که برایش منتشر شدند، در برابر مدل های جدیدتر چطور دوام آورده است.

نخست اینکه محدودیت آیفون ۱۵ پرو فقط به توان پردازنده گرافیکی آن مربوط نمی شد. همان طور که پس از آزمایش چندین بازی در این سال ها متوجه شدم، بزرگ ترین گلوگاه عملکرد بازی ها در این گوشی در واقع حافظه ۸ گیگابایتی آن بود. بیشتر این بازی ها در پلتفرم های زمان عرضه شان به حافظه ای بسیار بیشتر نیاز داشتند و حل این مشکل از ابتدا دشوار بود. تقریباً همه بازی های این فهرست حافظه ۸ گیگابایتی را تحت فشار قرار می دادند و جابه جایی مداوم داده ها بین حافظه و فضای ذخیره سازی، به عملکرد و زمان بارگذاری لطمه می زد. در واقع، نتوانستم از صفحه آیفون ۱۵ پرو برای این مقاله فیلم برداری کنم، چون ضبط ویدیو در پس زمینه باعث می شد بازی ها بیشتر مکث کنند.

با اطمینان می گویم که افزایش حافظه این گوشی به تنهایی می توانست تفاوت زیادی در عملکرد بازی هایش ایجاد کند. آیفون ۱۸ پرو حافظه بیشتری دارد و از پردازنده مرکزی و پردازنده گرافیکی قوی تری هم بهره می برد؛ به همین دلیل می تواند بسیار فراتر از مدل سه ساله پیش برود. این گوشی بدون فشار زیاد چنین کاری می کند و هنگام اجرای بازی ها معمولاً به سختی گرم می شود؛ درحالی که آیفون ۱۵ پرو بیش ازحد داغ می شود. طراحی حرارتی بسیار توانمندتر و تراشه های بهینه تر آیفون ۱۸ پرو در این تفاوت نقش دارند.

Gaming performance evolution: iPhone 15 Pro to iPhone 18 Pro

خود بازی ها چندان پیشرفت نکرده اند؛ این ناامیدکننده ترین بخش بازگشت به آن ها بود. تنظیمات گرافیکی بسیاری از بازی ها قفل شده اند و اجازه نمی دهند از توان دستگاه های جدیدتر استفاده کنید. بعضی بازی ها روی این دو گوشی عملکرد بسیار مشابهی دارند، درحالی که می توانستند روی آیفون ۱۸ پرو هم ظاهر بهتری داشته باشند و هم روان تر اجرا شوند. توسعه دهندگان باید این مشکل را با به روزرسانی برطرف می کردند، اما متأسفانه بسیاری از این بازی ها پس از انتشار تقریباً رها شده اند.

تعداد بازی های تازه هم کمتر شده است. بیشتر بازی های این فهرست به مجموعه رزیدنت ایول تعلق دارند. کپکام واقعاً برای عرضه بازی هایش روی این پلتفرم تلاش کرد؛ اما خبری از انتشار جدیدترین نسخه، رزیدنت ایول رکوئیم، روی پلتفرم های اپل نشنیده ایم. دث استرندینگ در این فهرست حضور دارد، اما خبری از انتشار دث استرندینگ ۲ برای آیفون نیست. همین موضوع درباره دنباله های کنترل و اساسینز کرید میراژ هم صدق می کند. بازی هایی که منتشر شدند فروش خوبی نداشتند؛ بنابراین نمی توان ناشران را به خاطر عجله نکردن برای عرضه بازی های بیشتر سرزنش کرد.

تجربه بازی کردن هم همیشه لذت بخش نیست. اشتباه نکنید، اینکه بتوان بازی های هم رده کنسول را روی گوشی هوشمند اجرا کرد دوست داشتنی است؛ اما به جز نمایش توانایی های فناوری، انگیزه زیادی برای بازی کردن این عناوین نداشتم. این بازی ها برای اجرا روی نمایشگری بزرگ و بازی کردن از روی مبل ساخته شده اند و بخش زیادی از شکوهشان را روی نمایشگر شش اینچی از دست می دهند. کنترل های روی صفحه آزاردهنده اند و رابط کاربری هم اغلب بیش ازحد کوچک و عملاً غیرقابل استفاده است. انتظار می رود از دسته بازی استفاده کنید که هزینه جداگانه ای دارد؛ پس از آن هم باتری گوشی هوشمندتان خالی می شود که چندان ایدئال نیست. این مشکل به طور خاص به آیفون ها مربوط نمی شود و از ماهیت اجرای بازی های کنسولی روی دستگاه لمسی جیبی ناشی است.

سه سال پس از عرضه آیفون ۱۵ پرو و تمرکز گسترده اپل بر بازی های هم سطح کنسول، شرایط به مرحله جالبی رسیده است. حالا سخت افزاری داریم که می تواند بدون محدودیت های نسل قبلی، خواسته های توسعه دهندگان را به طور کامل اجرا کند. اما به نظر می رسد علاقه توسعه دهندگان به عرضه بازی های بزرگ AAA کاهش یافته و بیشترشان به این نتیجه رسیده اند که پول و توجه مصرف کنندگان در بازی های رایگان معمولی، پر از تبلیغات و سیستم های گچا است.

امیدوارم چنین چیزی درست نباشد و اپل بتواند از نفوذش برای ترغیب توسعه دهندگان بیشتر به عرضه بازی های پرهزینه روی پلتفرم هایش استفاده کند. شاید انتشار این بازی ها همیشه منطقی ترین تصمیم نباشد، اما خوشحالم که وجود دارند و پلتفرم را به شکلی پیش می برند که کمتر محصول دیگری از پس آن برمی آید.

منبع:GSMArena

پیشنهاد خرید

گوشی آیفون
گوشی موبایل اپل مدل آیفون 16 CH دو سیم کارت ظرفیت 128 گیگابایت و رم 8 گیگابایت - رجیستر شده
338,900,000 تومان
گوشی موبایل اپل مدل آیفون 16 پرومکس ZA/A دو سیم کارت ظرفیت 256 گیگابایت و رم 8 گیگابایت - نات اکتیو
439,900,000 تومان
گوشی موبایل اپل مدل آیفون 16 پرومکس ZA/A دو سیم کارت ظرفیت 512 گیگابایت و رم 8 گیگابایت - نات اکتیو
557,000,000 تومان

دیدگاه‌ها